Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
23 / 3 / 2020

Μου λένε κάτι· το κοιτάζω και στο Διαδίκτυο. Χα! λέω, ωραίο το πρωταπριλιάτικο αστείο του Πρωθυπουργού!

Μετά, έρχεται η συνειδητοποίηση: Τι! Δεν έχουμε Πρωταπριλιά, γαμώ την πουτάνα μου!;

Καλά, συγνώμη τώρα, είπαμε ότι δεν μας διοικούν και οι καλύτεροι – είπαμε – αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι ή διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι. Ή και τα δύο.

ΟΚ, για όσους τυχαίνει παρ’ελπίδα να μην το ξέρουν ακόμα: Από αύριο – ή, μάλλον, σήμερα – 23 Μαρτίου, ισχύει γενική απαγόρευση της κυκλοφορίας. Δηλαδή, δεν μπορείς να βγεις από το σπίτι σου εκτός αν το έχεις δηλώσει με SMS ή αν έχεις συμπληρώσει ένα γαμημένο κωλόχαρτο που μπορείς να κατεβάσεις από το Διαδίκτυο. Σε περίπτωση που σε τσακώσουν οι μπάτσοι στο δρόμο και δεν έχεις κάνει ή το ένα ή το άλλο, πληρώνεις 150 ευρώ. (Το γράφει εδώ.)

Για να πας, ας πούμε, να πάρεις τσιγάρα πρέπει να το δηλώσεις στην Αστυνομία...

Και ξαναρωτάω: Οι άνθρωποι είναι διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι; Γιατί σίγουρα δεν είναι Πρωταπριλιά.

Τις προάλλες είχα γράψει για πλάκα: η Χούντα της Μεγάλης Πανούκλας. Δεν έπρεπε να το είχα γράψει. Έχει αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα.

Τις προηγούμενες ημέρες, είχα κατεβεί στο κέντρο της Αθήνας και είχα δει τα πάντα με κατεβασμένα τα ρολά σαν μεταποκαλυπτικό σκηνικό. Τι έλεγα ότι το σουπερμάρκετ ήταν σαν από βιβλίο του Ballard; Δεν είχα δει τίποτα ακόμα. Ολόκληρη η Αθήνα ήταν τώρα σαν σκηνικό από βιβλίο του Ballard. Γενική ερήμωση...

Και θες να σου πω πως αισθάνθηκα; Τρομοκρατημένος.

Αλλά δεν ήταν ο κορονοϊός που φοβόμουν. Ήταν το πόσο δεκτικοί μπορούν να αποδειχτούν οι άνθρωποι σε τέτοια ακραία μέτρα. Το να κλείνεις ολόκληρη την πόλη δεν είναι τίποτα λιγότερο από ακραίο, ενώ επαρκούν οι περιορισμοί εισόδου στα καταστήματα που ήδη ισχύουν (μέχρι 4-5 άτομα κτλ) και η ανάγκη για τους υπαλλήλους να φοράνε μάσκες και γάντια. Και η ανάγκη, επίσης, για σωστή ενημέρωση των πολιτών ώστε να μη συνωστίζονται. Όχι απαγόρευση – ενημέρωση. Γιατί στην απαγόρευση μαθαίνουμε λάθος.

Εκτός του ότι, φυσικά, η οικονομία, ήδη κατεστραμμένη, θα πάει κατά διαόλου μετά από αυτά...

Και τώρα; Έρχεται το ΑΚΟΜΑ χειρότερο: μη βγαίνεις απ’το σπίτι σου αν δεν δηλώσεις πρώτα στην Αστυνομία πού πας.

Καλά, δεν ντρέπεστε, ρε πούστηδες; Αυτά ούτε ο Πατακός δεν τα είχε κάνει.

Τώρα, είναι ο Κούλης ο Κουλός και το τσούρμο του – πειρατές που σφετερίστηκαν κατά λάθος την κυβέρνηση...

Δεν ντρέπεστε;

Εντάξει, μέτρα να παρθούν για να καταπολεμηθεί ο γαμιολοϊός που κανείς δεν ξέρει από πού ήρθε (ίσως από το Διάστημα). Αλλά τι σχέση έχει το πού πάει ο καθένας όταν βγαίνει από το σπίτι του; Πώς αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του γαμιολοϊού; Θέλω να πάω στο περίπτερο να πάρω τσιγάρα. Αν το δηλώσω στην Αστυνομία μέσω SMS ή το γράψω σε χαρτί, πώς ακριβώς αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού; Γιατί, πραγματικά, δεν μπορώ να φανταστώ ΚΑΝΕΝΑΝ τρόπο με τον οποίο αυτό βοηθά στην καταπολέμηση του κορονοϊού (και η φαντασία μου είναι αρκετά μικρή όπως όλοι γνωρίζουν). Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι έχω μπλέξει με φασίστες που θέλουν να παρακολουθούν τις κινήσεις μου. Ούτως ή άλλως, πάλι θα πάω εκεί που είναι να πάω· τι αλλάζει;

Παπάρες...

Όπως έλεγα, ή διεστραμμένοι ή διανοητικά καθυστερημένοι.

Αν είναι να σας πιάσει η Πανούκλα θα σας πιάσει, όσο και να χτυπιέστε. Και το μόνο που ΔΕΝ πρόκειται να σας σώσει είναι το να βάλετε την Αστυνομία να κυνηγάει τον πολίτη που πάει προς το σουπερμάρκετ.

Αρχίζω να είμαι με το μέρος του κορονοϊού σ’αυτή την υπόθεση. Τουλάχιστον, αυτός είναι απλά φονιάς, όχι τύραννος.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]